| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Una cabeza, construida con tres rostros que son el mismo visto desde distintas perspectivas. El bronce se entreabre sin perder la solidez de una estructura compacta, creando, en torno a la escultura, un espacio entrelazado con sombras y vacio, de gran tensión.
Del 18 al 29 de enero de 1996 en Vigo, Confederación de Empresarios de Pontevedra. "Entre a tradición e a modernidade" en el Centro Cultural Caixavigo, octubre 1996.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 2, página 231.
Unha cabeza está construída con tres rostros que son o mesmo visto dende distintas perspectivas. O bronce entreabre sen perde-la solidez dunha estructura compacta, creando, arredor da escultura, un epacio entrelazado con sombras e vacío, dunha grande tensión.
Do 18 ao 29 de xaneiro de 1996 en Vigo, Confederación de Empresarios de Pontevedra. "Entre a tradición e a modernidade" no Centro Cultural Caixavigo, outubro 1996.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 2, páxina 231.
Un talento nato de artista, y una voluntad excepcional han llevado a este gallego desde el más difícil anonimato a la fama internacional. Zapero remendón de escasas o ningunas letras en su ciudad natal, dibuja, talla, y modela incansablemente, de modo autodidacta, preparándose para una carrera que estaba decidiendo hacer. Basándose en su firme carácter y en la calidad de su dibujo, los profesores de la Escuela Superior de San Jorge de Barcelona obvian otras carencias y lo admiten como alumno, hasta que consigue el título en tan prestigioso centro. Para sobrevivir en la ciudad condal hace de todo, entre otras cosas, castañuelas para vender a los turistas en los bazares. En 1962 se traslada a París y consigue acceder al taller Callamini, muy prestigioso, donde mejora la técnica de su oficio. Lucha denodadamente por su arte, en las más variadas facetas, y en 1975 consigue el premio Bourdelle de escultura. Años después, en 1981, el premio Grand Palais de tapicería. A partir del año siguiente se dedica a la docencia en el Centro Cultural Americano, de la capital francesa. Trabaja todas las materias, siempre de modo directo: barro, madera, mármol, granito. Diseña joyas y es aurífice personalísimo. Sigue grabando, expresión en la que alcanza gran nombradía. En su escultura hay un personal animalismo, con caballos, rinocerontes y otras especies. Realiza monumentos notables, como el dedicado a Dolores Ibarrurri, la Pasionaria, que regalará a su ciudad natal y se instala en la Facultad de Ciencias Económicas de la Universidad compostelana, años más tarde. Otros monumentos suyos están instalados en parque de París, Lyon, Brest, por adquisición directa de los ayuntamientos de dichas urbes francesas. Su obra se exhibe hoy en numerosos museos franceses, como el de Arte Moderno, la Biblioteca Nacional, etc., así como en el de Santo Domingo de Bonaval, que reune la colección institucional de la autonomía de Galicia. Camilo Otero es neobarroco, con una fuerza expresiva excepcional que, sin embargo, no resta delicadeza, y hasta lirismo a sus creaciones. Dibujante seguro, a veces se emparente con Goya y Miguel Angel en los diseños para grabados al aguafuerte. Su estilo no es uno, sino cambiante, a veces tremendamente diferenciado, si bien, al fin, su recia personalidad se impone y acaba por definirlo. Ha realizado obras en todos los tamaños, desde el monumental a la pequeña joya.
-Gran enciclopedia gallega. Tomo 23. Gijón, S. Cañada Edit, 1973 y ss.
Un talento nato de artista e unha vontade excepcional levaron a este galego dende o máis difícil anonimato á fama internacional. Zapateiro remendón, de escasas ou ningunhas letras na súa cidade natal, debuxa, talla e modela incansablemente, de xeito autodidacta, preparándose para unha carreira que estaba decidido a facer. Baseándose no seu carácter firme e na calidade do seu debuxo, os profesores da Escola Superior de San Xurxo de Barcelona obvian outras carencias e admíteno como alumno, ata que acada o título neste tan prestixioso centro. Para sobrevivir na cidade condal fai de todo, entre outras cousas castañolas para lles vender ós turistas nos bazares. En 1962 trasládase a París e consegue acceder ó taller Callamini, moi prestixioso, onde mellora a técnica do seu oficio. Loita afoutadamente pola súa arte, nas máis variadas facetas e en 1975 acada o premio Bourdelle de escultura. Anos despois, en 1981, leva o premio Grand Palais de tapicería. A partir do ano seguinte dedícase á docencia no Centro Cultural Americano da capital francesa. Traballa tódalas materias, sempre de xeito directo: barro, madeira, mármore, granito. Deseña xoias sendo un aurífice personalísimo. Segue gravando, expresión na que acada un grande renome. Na súa escultura existe un persoal animalismo con cabalos, rinocerontes e outras especies. Realiza monumentos notables coma o dedicado a Dolores Ibarruri. A Pasionaria, que doará á súa cidade natal, instalándose anos máis tarde na Facultade de Ciencias Económicas da Universidade compostelá. Outros monumentos seus están instalados en parques de París, Lyon e Brest, por adquisición directa dos concellos das ditas cidades francesas. A súa obra exhíbese hoxe en numerosos museos franceses, coma o de Arte Moderna, a Biblioteca Nacional, etc., así como no de Santo Domingo de Bonaval, que reúne a colección institucional da Autonomía de Galicia. Camilo Otero é neobarroco, cunha forza expresiva excepcional que, sen embargo, non lle resta delicadeza nin sequera lirismo ás súas creacións. Debuxante seguro, ás veces emparéntase con Goya e Miguel Ángel nos deseños para gravados á augaforte. O seu estilo é cambiante, ás veces moi diferenciado, se ben, ó cabo, a súa rexa personalide imponse e acaba por definilo. Realizou obras en tódolos tamaños, dende o monumental ata a xoia pequena.
-Gran enciclopedia gallega. Tomo 23. Gijón, S. Cañada Edit, 1973 y ss.
|
|
Una cabeza, construida con tres rostros que son el mismo visto desde distintas perspectivas. El bronce se entreabre sin perder la solidez de una estructura compacta, creando, en torno a la escultura, un espacio entrelazado con sombras y vacio, de gran tensión.
Del 18 al 29 de enero de 1996 en Vigo, Confederación de Empresarios de Pontevedra. "Entre a tradición e a modernidade" en el Centro Cultural Caixavigo, octubre 1996.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 2, página 231.
Unha cabeza está construída con tres rostros que son o mesmo visto dende distintas perspectivas. O bronce entreabre sen perde-la solidez dunha estructura compacta, creando, arredor da escultura, un epacio entrelazado con sombras e vacío, dunha grande tensión.
Do 18 ao 29 de xaneiro de 1996 en Vigo, Confederación de Empresarios de Pontevedra. "Entre a tradición e a modernidade" no Centro Cultural Caixavigo, outubro 1996.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 2, páxina 231.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...