| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Grandío llegó a Madrid en 1949 pensionando por la diputación de Lugo. A partir de ese momento su pintura evoluciona tanto en la manera de de tratar los temas costumbristas, como en el uso del color que varía hacia gamas más sobrias. En la presente composición organiza un grupo con personajes y elementos que ambientan una romería en la aldea, con un lenguaje sintético de formas silueteadas con contornos gruesos de rugosa materia. El cura, la mujer con los niños cogidos de la mano siguiendo al hombre que va delante con el bastón, la vaca, el coche de línea y una hilera de árboles rozando el límite del cuadro, constituyen un conjunto entrañable, tratado con ternura, cierta ironía y un acento de rito mágico activado por las sombras que se forman en armonía de grises, blancos, negros, marrones y verdosos, sin el menor asomo de sensiblería, con un expresionismo severo que denota la influencia de Solana, sin su agresividad, visto a través de una perspectiva gallega, más contenida, imbuida de una veta lírica
"Tino Grandío. Pintando coas brumas." Museo de Bellas Artes de A Coruña. A Coruña. Noviembre 2005-Febrero 2006.
Grandío chegou a Madrid en 1949 pensionado pola Deputación de Lugo. A partir dese momento a súa pintura evoluciona tanto na maneira de trata-los temas costumistas, coma no uso da cor que varía cara a gamas máis sobrias. Na presente composición organiza un grupo con personaxes e elementos que ambientan unha romaría na aldea, cunha linguaxe sintética, de formas silueteadas con contornos grosos de rugosa materia. O cura, a muller cos dous nenos collidos da man seguindo ó home que vai diante co bastón, a vaca, o coche de liña e unha ringleira de árbores rozando o límite do cadro, constitúen un conxunto entrañable, tratado con tenrura, certa ironía e un acento de rito máxico activado polas sombras que se forman en harmonía de grises, brancos, negros, marróns e verdosos, sen o menor asomo de sensibilería, cun expresionismo severo que denota a influencia de Solana, sen a súa agresividade, visto a través dunha perspectiva galega, máis contida, imbuída dunha veta lírica.
"Tino Grandío. Pintando coas brumas." Museo de Belas Artes da Coruña. A Coruña. Novembro 2005- Febreiro 2006.
Uno de los artistas más personales, y de apreciación progresiva más intensa que ha dado Galicia es Constantino Gradío López, conocido internacionalmente como Tino Grandío. De formación plástica por completo autodidacta, sus primeros estímulos los recibe de un industrial pariente suyo, gran coleccionista de pintura y animador de empresas artísticas. Pensionado por la Diputación de Lugo, se instala en Madrid y se integra en el grupo de la Escuela de Madrid que fomenta las tertulias del Café Gijón, donde la presencia del joven gallego es constante junto a Díaz Caneja, Cristino Mallo, Francisco Arias. Es un pintor multipremiado, y desde que era muy joven, ya que en 1944 obtuvo el Provincial de Lugo, que repite nueve años más tarde, en escultura, faceta que cultivó escasamente. En las Nacionales de Bellas Artes escaló todos los puestos: tercera medalla en 1959, segunda en 1961 y primera en 1965. Fue también gran premio de la Dirección General de Bellas Artes y beca March, en 1965. Un año después fue gran premio y medalla de honor en la primera Bienal gallega, galardón que repitió en Marbella en 1971, tras recibir el disputado premio Repesa en 1968, hasta entonces el mejor dotado económicamente de España, por una interpretación libre de "La Venus del Espejo" de Velazquez. Comenzó a exponer en 1957, con una muestra que le dió notoriedad, en la Dirección General de Bellas Artes, en Madrid. Después, sus muestras se sucedieron, en toda España y en París, Nueva York, Suiza, Alemania y Suramérica. Fue designado socio de honor del Círculo de Bellas Artes de Madrid. Su obra figura en el Museo de Arte Contemporáneo de Madrid, en casi todos los de España y en numerosos de Europa y América. La pintura de Grandío es de muy difícil definición. Salvo muy contadas excepciones, es casi monócrama, dicha en grises, de tonalidades infinitas, con blancos y algún negro atenuado. Sus composiciones de figuras son siluetas, apenas perfiladas, sobre las que mancha con materia muy tendida, ocasionalmente gruesa. Todo parece visto al través de una gruma densa o de cristales empañados. Sus paisajes, sean del campo o del mar, tienen escasas o nulas referencias formales. Y sin embargo, nunca Galicia y su mar han sido tan auténticos, tan intensamente líricos e íntimos y al mismo tiempo, tan sobrecogedores en su infinita soledad no agresiva. Grandío, ser pintoresco, niño grande, a veces genial en sus expresiones, enamorado de todo lo popular de su país, ejercía en Madrid de gallego. Incluso en los comienzos de su etapa madrileña vestía atuendo folklórico, y siempre tocó la gaita, dedicación que consideraba inexcusable como fuente de inspiración y especie de cordón umbilical entre su amada Galicia natal y el lugar donde se encontrara. Era tierno, gesticulante, razonador y disparatado. Todo al tiempo. Dibujaba de un modo inclasificable, puesto que formalmente sus trazos eran torpes, casi malos, y sin embargo poseían tan recia personalidad, que le bastaban para asentar su pintura delgada, como si quisiera ahorrar la materia. Algunos de sus cuadros, como el retrato del General Franco, por supuesto que imaginario, son ya historia de la pintura contemporánea e historia de España.
-Campoy, A. M.: Diccionario crítico del Arte español contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea de Ediciones, 1973. -Chamoso Lamas, Manuel: "Arte", en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer, 1976. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid 1980. -Moreno Galván, Jose María: Introducción a la pintura española actual. Madrid, Publicaciones Españolas, 1960. -Areán, Carlos: 30 años de Arte español. Madrid, Edic. Guadarrama 1972. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixagalicia, 1987. -Carballo Calero, María Victoria: Catálogo de Pintura del Museo provincial de Lugo. Lugo 1960. -VV. AA.: Grandío. Exposición monográfica. Vigo, Caixavigo, 1985. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Excmo. Ayuntamiento, 1992. -Faraldo, Ramón: Grandío. Compostela, Xunta de Galicia, 1992.
Un dos artistas máis persoais e de apreciación progresiva máis intensa que deu Galicia é Constantino Grandío López, coñecido internacionalmente como Tino Grandío. De formación plástica por completo autodidacta, os seus primeiros estímulos recíbeos dun industrial parente seu, grande coleccionista de pintura e animador de empresas artísticas. Pensionado pola Deputación de Lugo, instálase en Madrid e intégrase no grupo da Escola de Madrid que fomenta as tertulias do Café Gijón, onde a presencia do xove galego é constante onda a Díaz Caneja, Cristino Mallo e Francisco Arias. Foi un pintor premiado en múltiples ocasións, xa dende moi novo, pois en 1944 obtivo o Provincial de Lugo, que llo concederon tamén nove anos máis tarde, esta vez en escultura, faceta que cultivou escasamente. Nas Nacionais de Belas Artes escalou tódolos postos: terceira medalla en 1959, segunda en 1961 e primeira en 1965. Foi tamén gran premio da Dirección Xeral de Belas Artes e bolseiro March, en 1965. Un ano despois recibe o grande premio e a medalla de honor na Primeira Bienal Galega, galardón que repetiu en Marbella en 1971, tras lle concederen o disputado premio Repesa en 1968, ata aquela o mellor dotado de España economicamente, por unha interpretación libre de "La Venus del espejo", de Velázquez. Comezou a expoñer en 1957 cunha mostra que lle deu notoriedade na Dirección Xeral de Belas Artes, en Madrid. Despois, as súas mostras sudedéronse en toda España e mais en París, Nova York, Suiza, Alemaña e Sudamérica. Ademais, designárono socio de honor do círculo de Belas Artes de Madrid. A súa obra figura no Museo de Arte Contemporánea de Madrid, en case tódolos de España e en moitos de Europa e américa. A pintura de Grandío non é doado definila. Agás en contadas ocasións é case monocroma, dita en grises, de tonalidades infinitas, con brancos e algún negro atenuado. As súas composicións de figuras son siluetas a penas perfiladas sobre as que mancha con materia moi tendida, ocasionalmente grosa. Todo semella visto a través dunha néboa mesta ou de cristais enturbados. As súas paisaxes, ben sexan do campo ou do mar, teñen escasas ou nulas referencias formais. E, sen embargo, xamais Galicia e o seu mar teñen sido tan auténticos, tan intensamente líricos e íntimos e, asemade, tan abraiantes na súa infinita soedade non agresiva. Grandío, ser pintoresco, neno grande, ás veces xenial nas súas expresións, namorado de todo o popular do seu país, exercía en Madrid de Galego. Mesmo nos comezos da súa etapa madrileña vestía indumento folclórico, sempre tocou a gaita, dedicación que consideraba inescusable como fonte de inspiración e especie de cordón umbilical entre a súa amada Galicia natal e o lugar onde se atopa. Era tenro, xesticulante, razoador e disparatado, todo a un tempo. Debuxaba dun modo inclasificable posto que, formalmente, os seus trazos eran torpes, case malos, e, sen embargo, tiñan unha personalidade rexa, séndolle abondos para asentaren a súa pintura delgada coma se quixese aforra-la materia. Algúns dos seus retratos, coma o do Xeneral Franco, por suposto imaxinario, son xa historia da pintura contemporánea e da historia de España.
-Campoy, A. M.: Diccionario crítico del Arte español contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea de Ediciones, 1973. -Chamoso Lamas, Manuel: "Arte", en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer, 1976. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid 1980. -Moreno Galván, Jose María: Introducción a la pintura española actual. Madrid, Publicaciones Españolas, 1960. -Areán, Carlos: 30 años de Arte español. Madrid, Edic. Guadarrama 1972. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Carballo Calero, María Victoria: Catálogo de Pintura del Museo provincial de Lugo. Lugo 1960. -VV. AA.: Grandío. Exposición monográfica. Vigo, Caixavigo, 1985. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Excmo. Ayuntamiento, 1992. -Faraldo, Ramón: Grandío. Compostela, Xunta de Galicia, 1992.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
|
Grandío llegó a Madrid en 1949 pensionando por la diputación de Lugo. A partir de ese momento su pintura evoluciona tanto en la manera de de tratar los temas costumbristas, como en el uso del color que varía hacia gamas más sobrias. En la presente composición organiza un grupo con personajes y elementos que ambientan una romería en la aldea, con un lenguaje sintético de formas silueteadas con contornos gruesos de rugosa materia. El cura, la mujer con los niños cogidos de la mano siguiendo al hombre que va delante con el bastón, la vaca, el coche de línea y una hilera de árboles rozando el límite del cuadro, constituyen un conjunto entrañable, tratado con ternura, cierta ironía y un acento de rito mágico activado por las sombras que se forman en armonía de grises, blancos, negros, marrones y verdosos, sin el menor asomo de sensiblería, con un expresionismo severo que denota la influencia de Solana, sin su agresividad, visto a través de una perspectiva gallega, más contenida, imbuida de una veta lírica
"Tino Grandío. Pintando coas brumas." Museo de Bellas Artes de A Coruña. A Coruña. Noviembre 2005-Febrero 2006.
Grandío chegou a Madrid en 1949 pensionado pola Deputación de Lugo. A partir dese momento a súa pintura evoluciona tanto na maneira de trata-los temas costumistas, coma no uso da cor que varía cara a gamas máis sobrias. Na presente composición organiza un grupo con personaxes e elementos que ambientan unha romaría na aldea, cunha linguaxe sintética, de formas silueteadas con contornos grosos de rugosa materia. O cura, a muller cos dous nenos collidos da man seguindo ó home que vai diante co bastón, a vaca, o coche de liña e unha ringleira de árbores rozando o límite do cadro, constitúen un conxunto entrañable, tratado con tenrura, certa ironía e un acento de rito máxico activado polas sombras que se forman en harmonía de grises, brancos, negros, marróns e verdosos, sen o menor asomo de sensibilería, cun expresionismo severo que denota a influencia de Solana, sen a súa agresividade, visto a través dunha perspectiva galega, máis contida, imbuída dunha veta lírica.
"Tino Grandío. Pintando coas brumas." Museo de Belas Artes da Coruña. A Coruña. Novembro 2005- Febreiro 2006.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...