ARBOIRO "FLORENCIO MARTÍNEZ VÁZQUEZ" [Arboiro, Ourense 1945]

Su verdadero nombre es Florencio Martínez Vázquez, y toma el nombre artístico de su pueblo natal, Arboiro, San Xoan do Río. Su vocación se decanta en el taller de su abuelo materno, Nicanor de Arboiro, excelente tallista y restaurador. El resto de su formación es autodidacta. Comenzó a exponer en 1975, en Vigo. Participó en certámenes colectivos, como la Bienal de Pontevedra y la de Escultura Meigas e Trasgos, de Sarria, Lugo, donde obtuvo el segundo premio. También fue accesit en la cuarta edición de la Bienal de Pontevedra, en 1977. Posteriormente, sus muestras han amenudeado, en Galicia, en diversas ciudades de España. Está representado en los Museos de Galicia. Arboiro gusta de combinar materias naturales, como el canto rodado o el tocón de un árbol, complementándolas con expresiones en bronce, material al que trata como un orfebre. Su escultura es delicada, espiritual, de un encanto extraordinario, a veces identificables con las tanagras cretenses. Curvas amplias, líneas suaves, volúmenes de morfología primorosa. Así ha creado una tipología muy peculiar, en cierto modo emparentable con la ternura de Manuel Buciños, a quien sin duda admira.

BIBLIOGRAFIA

-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Artistas Orensanos. Ourense, Diputación Provincial. 1983.

ARBOIRO "FLORENCIO MARTÍNEZ VÁZQUEZ" [Arboiro, Ourense 1945]

O seu verdadeiro nome é Florencio Martínez Vázquez e toma o nome artístico da súa aldea natal, Arboiro, San Xoán do Río. A súa vocación xorde no taller do seu avó materno, Nicanor de Arboiro, excelente tallista e restaurador. O resto da súa formación é autodidacta. Empezou a expoñer en 1975, en Vigo. Participou en certames colectivos, coma a Bienal de Pontevedra e a da Escultura Meigas e Trasgos, de Sarria, Lugo, onde obtivo o segundo premio. Tamén foi accésit na cuarta edición da Bienal de Pontevedra, en 1977. Posteriormente, as súas mostras expuséronse en Galicia e mais en diversas cidades de España; está representado nos museos de Galicia. A Arboiro gústalle combinar materias naturais,coma o seixo ou o tocón dunha árbore, complementándoas con expresións en bronce, material que trata coma un orfebre. A súa escultura é delicada, espiritual, cun encanto extraordinario, ás veces identificable coas tanagras cretenses. As curvas que traza son amplas, as liñas suaves e os volumes teñen unha morfoloxía primorosa, creando así, unha tipoloxía moi peculiar, en certo modo emparentable coa tenrura de Manuel Buciños, ó que sen dúbida admira.

BIBLIOGRAFIA

-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Artistas Orensanos. Ourense, Diputación Provincial. 1983.

FLORENCIO MARTÍNEZ VÁZQUEZ - Maternidad, 1980. Piedra y bronce, 35x18 cm (INV:9080)

Comentarios

Sobre el tronco de un árbol de bronce, se yergue una figura femenina con un niño en brazos, esculpidos en piedra negra. Sus cuerpos envueltos en un manto que los cubre de la cabeza a los pies, se encierran en sí mismos con un movimiento encadenado a través de sus cabezas. La escultura, de formas sintéticas, exenta de detallismos, diferencia los rostros dejando sin pulir la piedra. La pequeña escultura, colocada en el punto central de un círculo se acerca a cierto simbolismo contemplativo.

Exposiciones

Reproducciones

FLORENCIO MARTÍNEZ VÁZQUEZ - Maternidad, 1980. Piedra y bronce, 35x18 cm (INV:9080)

Comentarios

Sobre o tronco dunha árbore de bronce érguese unha figura feminina cun rapaz no colo, esculpidos en pedra negra. Os corpos, envoltos nun manto que os cobre da cabeza aos pés, encérranse en si mesmos cun movemento encadeado a través das súas cabezas. A escultura, de formas sintéticas, exenta de detallismos, diferencia os rostros deixando sen pulir a pedra. A pequena escultura, colocada no punto central dun círculo, achégase a certo simbolismo contemplativo.

Exposicións

Reproduccións